19 February 2014

અંક - ૧૧ / ફેબ્રુઆરી ૨૦૧૪

આ અંકમાં
1. એકલવ્ય! તું થઈ ન શક્યો... / વજેસિંહ પારગી
2. ઇન્ટર્વ્યૂ / જયેશ સોલંકી 
3. ગીરવે / દેવજી સોલંકી
4. હનુમાનજી તાડૂક્યા / શૈલેશ ભાંભી
5. બીક ઘણી લાગે / છ ગ્રામીણ બહેનોની સહિયારી રચના
6. વિમાન / ડૉ. કનુ પરમાર 'અપવાદ'
7. મારા રસ્તે / ઉમેશ સોલંકી

------1---------------------------------------------------------------------------------

એકલવ્ય! તું થઈ ન શક્યો...વજેસિંહ પારગી (ઈટાવા, જિલ્લો - દાહોદ)

માટીની મૂર્તિ બનાવીને
તેં પૂરી એમાં શ્રદ્ધા
ને પ્રગટાવ્યું માટીમાં ચેતન
ને સ્થાપી એને ગુરુપદે.
માટીની હોય કે પથ્થરની
મૂર્તિ આખર ખોળિયું.
મૂર્તિના પ્રાણ તો -
સાધકની શ્રદ્ધા
સાધકનું તપોબળ.
એકલવ્ય! તું ખરો સાધક ખરો તપસ્વી
માટીમાં કરી તેં શ્રદ્ધાને મૂર્તિમંત.
ને મૂર્તિની સન્મુખ બેસીને
આરાધી તેં ધનુર્વિદ્યા
ને બની ગયો તું
ભારતવર્ષનો અનુપમ બાણાવળી.
ને ઉપેક્ષિતમાં પ્રગટેલી મશાલથી
ઝંખવાઈ ગયાં સ્થાપિત કોડિયાંઓ.

પણ દાતરડાને મિયાન નઈં
ને ભીલભાઈને ગિયાન નઈં
એમ મારા પૂર્વજ
તું પણ નીકળ્યો આખર ગમાર.
શિષ્ય તરીકે તને ન સ્વીકાર
ગુરુની ગળચટી વાણીથી તું ભરમાયો.
તારી ધનુર્વિદ્યાથી ઓઝપાયેલા ગુરુએ
ગુરુદક્ષિણાના નામે માગી લીધું
તારું સર્વસ્વ.
ને તેંય તે સમજ્યા વિચાર્યા વગર
કડવી તૂમડીનો વેલો કાપતો હોય એમ
કચ દઈને કાપી આપ્યો
સહસ્રબાહુ જેવો તારો અંગૂઠો.
ને જગમાં થઈ ગયો
તારી ગુરુભક્તિનો જયજયકાર.
ધન્ય તારી ગુરુભક્તિને
જેણે ઉજાળ્યું તારા નામને.

પણ તું ભીંત ભૂલ્યો
તારે તો પેટાવવી જોઈતી હતી
અંધારી રાત જેવા આદિવાસીઓમાં
અધિકારની અગ્નિશિખા.
પણ તું તો અંજાયો આગિયા જેવી ગુરુભક્તિથી
ને તેં ઓલવી નાખી તારી જ્યોતને.
એકલવ્ય! તું થઈ ન શક્યો
અંધારામાં અટવાતી
રાનીપરજનો રાહબર.

------2---------------------------------------------------------------------------------

ઇન્ટર્વ્યૂ / જયેશ સોલંકી (ભુવાલડી, જિલ્લો - અમદાવાદ)

એણે નામ પૂછ્યું
મેં કહ્યું :
કચરો.
એ મલકાતાં મલકાતાં બોલી :
કચરો !!!
મેં કહ્યું :
હા, કચરો;
કચરો ઢેડ.
દુઃખ એ વાતનું કે
આ નામ
મારી ફોઈએ નહોતું પાડ્યું.

એણે ગામનું નામ પૂછ્યું
હું મૂંઝાયો
એ હસી, ને પૂછ્યું ફરી
શું કહું હું
પણ કહ્યું : ગામ-બહાર
મારું ગામ
જેનું નથી કોઈ નામ
રસ પડ્યો એને
પૂછ્યો ત્રીજો સવાલ :
વ્યવસાય?
મેં કહ્યું :
'ગૂ' ગૅસ કંપનીનો માલિક છું.
વિખ્યાત હોટેલોને
મરેલા ઢોરોનાં માંસની વૅરાયટીઝ
સપ્લાય કરું છું.
પશુઓનાં ચામડાં ઊતરડી
જૅકેટ, બૂટ, બેલ્ટ બનાવી
મોંઘા ભાવે વિદેશોમાં વેચું છું.
લાશોએ
એકવાર પહેરેલાં
ફૅશનેબલ કપડાંને
સમગ્ર ભારતનાં
સ્મશાનગૃહોમાંથી એકઠાં કરી
'શો રૂમ્સ'ની ડિસ્પ્લૅ પર
ફરી સજાવું છું.
એ અધીરી થઈ ગઈ
ફટાફટ પૂછ્યો છેલ્લો સવાલઃ
પ્રેરણા ક્યાંથી મળી?
હું ચિડાયો
ગુસ્સે થયો
મેં તોલી મણની ગાળ
પછી સામે કર્યા સવાલઃ
કેમ
તમારું ને તમારા બાપદાદાનું નામ જ
જ્ઞાનસૂચક છે?
કેમ
તમારા જ શ્રમનું
ડોલરમાં રૂપાંતરણ થાય છે?
કેમ
અમારે ગામ નથી... ગામનું નામ નથી?
કેમ
અમે જ
ઉપાડીએ છીએ માથે મેલું?
કેમ
તમે નથી ખાતાં મરેલાં ઢોરોનું માંસ?
કેમ
તમે નથી પહેરતાં
તમારા વહાલસોયાની લાશ પર
ઓઢાડેલાં કપડાં?

એ ચાલાક હતી
એણે તુરંત
કમર્શીયલ બ્રેક લીધો
જે હજુ સુધી પૂરો નથી થયો!

------3---------------------------------------------------------------------------------------

ગીરવે / દેવજી સોલંકી (શ્રી  આટૅસ કોલેજ, ઝીંઝુવાડા, જીલ્લો - સુરેન્દ્રનગર)

કૂવે
પાણી ભરીને આવતી
મારી સ્ત્રીને
પેલો
ત્રાસી નજરે જોયા કરે છે
ત્યારે થાય છે કે
સાલાની
આંખો ફોડી નાખું
પણ
મારાં હાથ, પગ જીભ 
બધું જ
એના ઘેર
ગીરવે પડ્યું છે !

------4--------------------------------------------------------------------------------------------

હનુમાનજી તાડૂક્યા / શૈલેશ ભાંભી (વડાલી, જિલ્લો - સાબરકાંઠા)

શરીર આખું
ધ્રૂજવા લાગ્યું
આંખોમાંથી
અગનજ્વાળાઓ વરસવા લાગી
હનુમાનજી તાડૂકી ઊઠ્યા :
'અરે ઓ,
લોકોને વહેંચ્યા તો વહેંચ્યા
અમનેય...?
એય તમારી દુકાન ચલાવવા !'
હનુમાનજીનો
ક્રોધ ભરેલો અવાજ
કોઈ ન સાંભળી શક્યું
સૂરજ આથમી ગયો હતો
મંદિરોમાં
થઈ રહેલી આરતી-પૂજાનો અવાજ
આકાશ આંબવાનો પ્રયત્ન કરતો હતો

------5--------------------------------------------------------------------------------------------

બીક ઘણી લાગેફૂલીબેન નાયક, ઈનાસબેન હરિજન, રમીલાબેન રાઠવા, વીણાબેન બારિયા, કૈલાસબેન બારિયા(દેવગઢ મહિલા સંગઠન) (દેવગઢ બારિયા તાલુકાનાં કેટલાંક આદિવાસી ગામો, દાહોદ)

હું તો ગામડામાં રહેનારી, મને શહેરમાં બોલાવે
બીક ઘણી લાગે, મને બીક ઘણી લાગે
હું તો પગે ચાલનારી, મને એસ.ટી.માં બેસાડે
બીક ઘણી લાગે, મને બીક ઘણી લાગે

સંસ્થાની બેનો આવે, મને મંડળમાં જોડાવે
હું તો ઘરમાં સંતાઈ જાતી, હું તો વાડામાં સંતાઈ જાતી
બીક ઘણી લાગે, મને બીક ઘણી લાગે

બ્હારથી બેનો આવે, મને વાતે વળાવે
મને શરમ ઘણી લાગે, મને બોલતે નંઈ આવડે
બીક ઘણી લાગે, મને બીક ઘણી લાગે

સંસ્થાની બેનો આવે, મને તાલીમમાં બોલાવે
મને નવું શીખવાડે, મને શરત્યો નંઈ આવડે
બીક ઘણી લાગે, મને બીક ઘણી લાગે

બ્હારથી બેનો આવે, મને બૅંકમાં બોલાવે
મને સહી કરતા ના આવડે, પૈસા ગણતા ના આવડે
બીક ઘણી લાગે, મને બીક ઘણી લાગે

હું તો ગામડામાં રહેનારી, મને શહેરમાં બોલાવે
બીક ઘણી લાગે, મને બીક ઘણી લાગે

------6--------------------------------------------------------------------------------------------

વિમાન / ડૉ. કનુ પરમાર 'અપવાદ' (M.D.), વડોદરા

જોઈ લિસોટો આકાશમાં
થતો મનમાં ઉમળકો
કેવું હશે વિમાન ને સફર એની ?
થતી મનમાં એક ગમગીની
ના મળી બચપણમાં
સાઈકલની પણ સફર,
તો વિમાનની એક સફર નહિ મળે ?
ને કર્યો મનમાં નિશ્ચય
ચાલ વિમાનની એક સફર હું પણ કરું
ફરી આવી સફર નહિ મળે
ફરી જીવનની સફર નહિ મળે

છે મનમાં એક ઉજવણી
ચાલ્યો હું ધીમા પગલે,
મનમાં છે સંકોચ
કયાં જઈશ ? કેવી રીતે જઈશ ?
ફરી આવો ડર નહિ મળે
પહોંચ્યો વિમાનને દરવાજે
મનમાં છે એક ઉમંગ
ચાલ તું પણ ભર એક ઉડાન,
ફરી આવી ઉડાન  નહિ મળે

છે પહાડોમાં વાદળ કે વાદળોમાં પહાડ
ને મન મારું ખાલીખમ
ભરી લઉં આ નજારો
તું પણ આજે કહી દે
ફરી આ સમય નહિ મળે

------7--------------------------------------------------------------------------------------------

મારા રસ્તે / ઉમેશ સોલંકી

હળવે ચાલ્યાં, અમે એક રસ્તે.
હવે,  એના રસ્તે હું મારા રસ્તે

ટેરવાંને ટેરવાંની માયા છૂટી
એનાં ટેરવે ટેરવાં ફૂટ્યાં
ટેરવાં મારાં હથેળીમાં ઘૂસ્યાં
અને,  એના રસ્તે હું મારા રસ્તે

છેલ્લે જ્યારે
મેં જોઈ એને
ઝાંખા કાળા વાળમાં
પછી ખોઈ એને
હૈયે ત્યારે હામ નહોતી
હામની ઝાંખી ભાળ નહોતી
પણ આંખ હામથી જોતી'તી
નવા-અજાણ્યા રસ્તાને
છાનું છાનું ઉછાળીને
જોર કેટલું હોઈ શકે
ઠાઠ ઠોકરનો માપતી'તી
હતો જ્યારે હું મારા રસ્તે,  એના રસ્તે

નવા-અજાણ્યા રસ્તા પર 
ડગલું માંડ્યું
ડગલામાંથી
'ઓય મા' કરતું એક પગલું છૂટ્યું
પગલામાંથી લાલ રંગની ધાર નીકળી
ધાર નીકળીને ઊંચે ચડી
ઊંચે ચડીને ઝરણું બની
ઝરણું બનીને નીચે ઊતરી
નીચે ઊતરીને નદી થઈ
નદી થઈ તો ગજબ થયો !
ઠોકરનો શેલારો થયો
એક શેલારો હઈશો
બીજો શેલરો હઈશો
હઈશો હઈશો હઈશો
હઈશો હઈશો હઈશો

વરસોની વણઝાર ગઈ
દરિયાનો અણસાર નથી
પોપચાં પટ પટ થયાંકરે
પટ પટનો લગીર થાક નથી
થાક વગરનાં પોપચાં લઈ
રંગવાળા બાંકડે બેસી
પાનું પુસ્તકનું ખોલ્યું
આખેઆખું પાનું જોયું
પાનુંમાંથી પાનાં થયાં
ટેરવાં થોડાં હળવાં થયાં
પુસ્તક તરત બંધ કર્યું
ઊભા થઈને ડગલું ભર્યું
ને અમે અચાનક ભટકાઈ પડ્યાં
એણે જોયું  જોયું કર્યું
નજરને મેં સ્વસ્થ કરી
'જોયું  જોયું'ની કદર કરી
ઠાઠવાળી ઠોકરને
પગ હલાવી સરખી કરી
પછી
 એના રસ્તે હું મારા રસ્તે
 એના રસ્તે હું મારા રસ્તે

16 January 2014

અંક - ૧૦, જાન્યુઆરી, ૨૦૧૪

આ અંકમાં 1. हिजड़ा - एक ख़त खुदा के नाम / वैशाख राठोड (अहमदाबाद) 2. બ્રહ્મ ચમારનું વસિયતનામું / બ્રહ્મ ચમાર 3. કૂકમૂકડી / જયેશ સોલંકી 4. અંધારે અટવાયાં રે / છ ગ્રામીણ બહેનોની સહિયારી રચના 5. નવા રૂપે મા / વજેસિંહ પારગી 6. ભીખલો બોલે છે / ઉમેશ સોલંકી ----------1----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
हिजड़ा - एक ख़त खुदा के नाम / वैशाख राठोड (अहमदाबाद) न जाने तू कौन-सा गाँजा पीकर बैठा था न जाने कौन-सा चंचल चरस चढ़ाकर बैठा था कि तेरी क़लम से बेनूर बेहोशी उतर आई या तेरी आँखें किसी के ख़ुमार में खोई थी या तेरे हाथ ख़ुद के हाथ में नहीं थे ! कि तेरी चाक पे चढ़े हम बिना पके ही उतार लिए गए । शायद तू अख़बार भी नहीं पढ़ता होगा या कायनात के आलिम अदीबों का साहित्य तेरी नज़रों में नहीं आया होगा वगरना इतनी नासमझी तू तो नहीं करता कभी ! कि आड़े हाथ क़लम पकड़के आधे-अधूरे अल्फ़ाजों को तड़पते छोड़ देता काग़ज़ों पर । अब तू ही बता ये अनहोनी , अनूठी इस काया की लिपि कौन पढ़ेगा ? तूने इस काया की हर मात्रा आड़ी-तिरछी कर दी एक ही रूह में दो जनम फूँक दिए । ऐसी पीड़ा तो तूने कभी किसीकी नहीं दी ? चल जाने दे - ये पीड़ा भी पी लेंगे हम , पर जब तेरे नशेका ख़ुमार उतरेगा तब तेरी समझ की सारी सुबह बीत गई होगी कि तेरा ये वेद , सुसंस्कृत शास्त्रों में शामिल न हो पाएगा कभी । उसके बाद अगर ओ...मेरे आका...राई भर भी बुरा लगे तो...जा ... हम माफ़ कर देंगे तुझे । 

----------2----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

બ્રહ્મ ચમારનું વસિયતનામું / બ્રહ્મ ચમાર (ચલાદર, તા. - ભાભર, જિલ્લો - બનાસકાંઠા)
આમ તો
હમણાં હું
મરવાનો નથી
પણ
મૃત્યુ નિશ્ચિત છે
માટે વસિયતનામું
લખવું પડે છે.
મારા મૃત્યુ પછી
મારા બંને પગ વિષ્ણુને
મારું લિંગ શિવને
મારા વાળ બ્રાહ્મણને
મારા હાથ ક્ષત્રિયને
અને
મસ્તિષ્ક સિવાયનો ભાગ
ધરતી માને અર્પણ કરજો.
પરંતુ,
મારું મસ્તિષ્ક
મારા દલિત બાંધવોને આપજો
કારણ કે
જે એમણે વેઠ્યું છે
તે જ
મેં વેઠ્યું છે...!

----------3----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

કૂકમૂકડી / જયેશ સોલંકી (ભુવાલડી જિલ્લો - અમદાવાદ)

આખી રાતના
ધોધમાર વરસાદ બાદ
સવારે ફૂટી નીકળી
મારી અંદર એક કવિતા
કૂકમૂકડી જેવી.
જેનો પેલ્લો શિકાર હશે
ઝાડુ મારતા
મારા બાપને જોઈને થૂકતા
જનોઈધારી પેલા બ્રાહ્મણો,
બીજો તલાટી,
ત્રીજો વડપ્રધાન
ચોથો મૂડીપતિ.

તું
મારી અંદર છુપાયેલી
હિંસકતાને ઉઘાડી પાડવા
કૂકમૂકડીના પેશાબને
પેટ્રોલની જ ઉપમા આપવાનો
મારી વિરુદ્ધની પ્રતિકવિતામાં
એ હું જાણું છું
કારણ કે
તારે ત્યાં
કંડુ કલરની
મખમલની ચામડીવાળી
ભગવાનની
સુંદર ગાયો ફૂટી નીકળે છે સવારે

----------4--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

અંધારે અટવાયાં રે / ફૂલીબેન નાયક, ઈનાસબેન હરિજન, રમીલાબેન રાઠવા, વીણાબેન બારિયા, કૈલાસબેન બારિયા (દેવગઢ મહિલા સંગઠન) (દેવગઢ બારિયા તાલુકાનાં કેટલાંક આદિવાસી ગામો, દાહોદ)

આપણો સમાજ રે, બેન મારાં
હે નાની ઉંમરમાં લગ્ન લીધા
અંધારે અટવાયાં રે, બેન મારાં
માનવા હોય તો માની લેજો રે
અંધારે અટવાયાં રે, બેન મારાં

હે નાનો છોકરો, મોટી છોકરી રે
અધવચ્ચે અથડાયાં રે, બેન મારાં
કજોડાને લીધે રે, બેન મારાં
છોકરો ગામમાં ફરતો મેલે રે
વહુને ઘરમાં કામ રે, બેન મારાં
છોકરી મોટી, છોકરો નાનો રે
વહુનો જાણે દીકરો રે, બેન મારાં
જિંદગી કેમ જિવાય રે, બેન મારાં

હવે તો મારી જિંદગી ગઈ રે
બીજી આવી ઘરમાં રે, બેન મારાં
મારાં છોકરાં રઝળતાં થયાં રે, બેન મારાં
ઘરમાંથી મને કાઢી મેલી રે
અધવચ્ચે અટવાયાં રે, બેન મારાં
મારું જીવન ભટકતું થયું રે, બેન મારાં
અંતે બહેનો આપઘાત કરે રે
ઘરમાંથી મને કાઢી મેલી
અધવચ્ચે અટવાયાં રે, બેન મારાં
મારું જીવન ભટકતું થયું રે, બેન મારાં
અંતે બહેનો આપઘાત કરે રે
ગળું દબાવી એને મારે રે
આપણા સમાજને જગાડો રે, બેન મારાં

સાંભળવા હોય તો સાંભળી લેજો રે
હવે થયું અંધારું રે, બેન મારાં

----------5-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

નવા રૂપે મા / વજેસિંહ પારગી (ઇટાવા, જિલ્લો - દાહોદ) 

ઘરડી થઈ ગઈ છે મા.
ઉનાળામાં સુકાઈ ગયેલી નદીની જેમ
ઓસવાઈ ગઈ છે મા. (ઓસવાઈ - શોષાઈ જવું)
મને જોઈને
ચોમાસાની નદીની જેમ
હવે ખળખળતી નથી મા.
નવાઈ લાગે છે
સમય સાથે બદલાઈ ગઈ છે મા
આંખ સામે છે છતાં
લાગે છે ખોવાઈ ગઈ છે મા.
માનું બદલાયેલું રૂપ જોઈ
બાવરો બની જાઉં છું
ને વિખૂટા પડેલા બાળકની જેમ
મા-માનો કરું છું પોકાર
ત્યાં અચાનક
મારી આંખ સામે
નવા રૂપે પ્રગટે છે મા.
સૂકી નદીમાં વીરડો ગાળતાં ઝરણ ફૂટે
એમ માની ઊંડી આંખમાં ફૂટે છે
મમતાનાં પાતાળપાણી.
ને પળવારમાં
અંતર સુધી રેલાઈ જાય છે મા.
છો ઉપર ઉપરથી બદલાઈ ગઈ છે મા,
મને ભીતર ભીતર પમાઈ ગઈ છે મા.

----------6--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ભીખલો બોલે છે / ઉમેશ સોલંકી

રૉ...મ,
મું નહીં શમ્બૂક
કઅ ધૅડ દઈન્
તું મૉથું પાડ

દો...ણ,
મું નહીં એચલવ્ય
કઅ કૅય મન્ તું :
'બુચ્ચ લઈન્ અંગૂઠો વાઢ !'

મું તો
ભીખલો સું ભીખલો
જો મફતમૉં
કૉય કરે કઅ મૉંગે
તો મણની ભૉંડે ગાર.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
તમે પણ તમારી રચના umeshgsolanki@gmail.com પર મોકલી શકો છો
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
પ્રતિભાવ જણાવશો ! 
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

15 December 2013

અંક - ૯, ડિસેમ્બર, ૨૦૧૩

આ અંકમાં 
1. अशोक का पश्चाताप / श्याम
2. આગળ જતા રોકે છે / મુસ્તુખાન કે. 'સુખ'
3. અદ્ ભુતની આશાએ / વજેસિંહ પારગી
4. દલિત-પીડિત નારીનું ગીત / બ્રહ્મ ચમાર
5. મોટી ઑફિસમાં / છ ગ્રામીણ બહેનોની સહિયારી કવિતા
6. એક દાયકા પછી / ઉમેશ સોલંકી


----------1----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 


अशोक का पश्चाताप / श्याम (अहमदाबाद)

निःशब्द , निस्तब्ध
अपराधबोध -बद्ध
रक्तरंजित इस समरांगण में ,
क्यों मूक खड़ा हूँ
इस विमूढ दशा में
मैं, अशोक, इस घोर निशा में
क्षत-विक्षत अंग-उपांग
चेतनहीन कई मानव -प्राण,
आर्तनाद चुभ रहे हृदय में,
सहसा क्यों विरक्त हुआ
डूब रहा हूँ अथाह व्यथा में
मैं, अशोक, इस घोर निशा में

उद्विग्न है क्यों मन
अग्निकुंड सा जल रहा है तन
विजय-बेला के ऐसे क्षण में !
पूर्वात कभी था
ऐसी विचित्र द्विविधा में !
मैं, अशोक, इस घोर निशा में
ये रूदन, ये चित्कार
ये पीड़ा, ये हाहाकार
किस महत्त्वकांक्षा के प्रतिफल में
प्राप्त कर रहा पुरस्कार ये,
तथ्यहीन इस युद्धप्रथा में
मैं, अशोक, इस घोर निशा में

है पुंश्चली विजयश्री
सदैव रही किसकी चेरी
सत्य ये निहित रहा उन्माद में,
काल-गर्भ से शोध रहा हूँ
चिरभोक्ता, परंतु वृथा में-
मैं, अशोक, इस घोर निशा में

समय सदा साक्ष्य रहा
लहू युगों का व्यर्थ बहा,
इसी इतिवृत के किसी अंश में
हिंस्र पशु-सा स्थापित हुआ
आज काल की अंध दिशा में
मैं, अशोक, इस घोर निशा में

----------2----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 


આગળ જતા રોકે છે / મુસ્તુખાન કે. 'સુખ' (ખાટી સિતરા, તાલુકો ઃ અમીરગઢ, જિલ્લો ઃ બનાસકાંઠા)
 

આંખો સામે દર્પણ ધરતાં
ચહેરાને બદલે વેદનાગ્રસ્ત આંસુ ઉભરાયાં
વેદના તો બધા પાસે હશે એમ સમજી
લોકોની વેદના વાંચવા નીકળી પડ્યો
વાંચતો વાંચતો પહોંચ્યો
ગરીબની ઝૂંપડીએ
નગ્ન બાળકો,
શરીર પર પરિશ્રમના દસ્તાવેજીકરણ સમો પરસેવો
ઝૂંપડામાં સરળતા પ્રવેસતો તડકો,
ભોજનમાં સુક્કા રોટલા સાથે
દૂધના બદલે પાણી,
અને ફૂટેલું માટલું
મને આગળ જતા રોકે છે


----------3-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


અદ્ ભુતની આશાએ / વજેસિંહ પારગી (ઇટાવા, જિલ્લો - દાહોદ)

ઝાડ ઊડતાં હતાં
પંખીઓ વાતો કરતાં હતાં
પરીઓ ઉડાડીને દરિયાપાર લઈ જતી
દોહ્યલીમાં દેવો વહારે ધાતા
સાચની જીત થતી ને જૂઠની હાર થતી
ને ભોળાનો બેલી ભગવાન થતો..
દાદા પાસેથી
આવી આવી વારતાઓ સાંભળીને
જિંદગી અદ્ ભુત છે -
એવી આશા મારામાં રોપાઈ હતી
પણ જીવ્યો ત્યારે -
ઝાડ ઊડ્યાં
પંખીઓએ વાતો કરી
પરીઓ પાસે ફરકી
દેવો વહારે ધાયા
સાચ સતત હારતું ગયું
ને જૂઠની હંમેશ જીત થઈ.
અને ભગવાન તો
સમણામાંય આવ્યો નહીં
એટલે કે
વારતામાંનું કંઈ કરતાં કંઈ
જીવનમાં બન્યું નહીં.
ને તોય
બાળપણમાં રોપાયેલી
કંઈક અદ્ ભુત બનશેની આશા ડગી નહીં.
એટલે તો હું હજુ
કોઈક દિવસ 
એકાદ અદ્ ભુત ઘટના બનશેની આશા પર
જીવ્યે જાઉં છું
જિવાય નહીં એવી જિંદગી.

----------4-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

દલિત-પીડિત નારીનું ગીત / બ્રહ્મ ચમાર

ગાંમચૌટે મારી આબરૂ લૂંટાણી, પ્રભુ ! તારી આંખ કાં ફૂટી નઈ ?
પ્રભુ ! તારી આંખ કાં ફૂટી નઈ ?

ચોટલે પકડી ભોડાં ભટકાવ્યાં
છોડાવા આવ્યું ન કોઈ,
હીબકે હીબકું ગાંમ સાંભળતું
નાગાઈની બેરાશું જોઈ.

ચોરે બેસીને મૂછો મરડતા, અલ્યા ! તમારી મર્દાનગિયું મરી ગઈ ?
પ્રભુ ! તારી આંખ કાં ફૂટી નઈ ?

માર એટલો માર્યો એટલો માર્યો
સાવ થઈ ગઈ બેભાંન,
છોડાવનારના પગ ભંગાણા
ગાંમ થયું બદનાંમ.

દાકતરોને દેવ માંન્યા'તા, હારી દવાઉં કરી નઈ !
પ્રભુ ! તારી આંખ કાં ફૂટી નઈ ?

ખાખી વરદીએ નાક કપાવ્યું
સજા કરી નઈ કંઈ !
ખવાય એટલું ખાધા કર્યું
દુ:ખના દા'ડા અંઈ !

અન્યાય થયો પણ ન્યાય મળ્યો નીં સરકારું વંઠી ગઈ !
પ્રભુ ! તારી આંખ કાં ફૂટી નઈ ? 


----------5-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


મોટી ઑફિસમાં / ફૂલીબેન નાયક, ઈનાસબેન હરિજન, રમીલાબેન રાઠવા, વીણાબેન બારિયા, કૈલાસબેન બારિયા (દેવગઢ મહિલા સંગઠન) (દેવગઢ બારિયા તાલુકાનાં કેટલાંક આદિવાસી ગામો, દાહોદ)


મોટી ઑફિસમાં બેઠો ઑફિસર
બેઠો બેઠો આંકડા મંગાવે, પેલો ઑફિસર

આંગણવાડી ઓછી રે, સાંભળ ઑફિસર !
બાળકો બાકી રહી જાઈ, સાંભળ કબૂતર !
 

ગામ અંઈ આંગણવાડી તં...ઈ, જો ને ઑફિસર !
બાળકો કેમ કરી જાય, સમજ કબૂતર !
 

છ મહિના નાસ્તો નંય, વિચાર ઑફિસર !
કેમ કરી પોષણ મળે, વિચાર ઑફિસર !
 

નર્સ નથી આવતી રે, સાંભળ ઑફિસર !
રસીકરણ થાતું નથી રે, સમજ ઑફિસર !
 

લોખંડ ગોળી મળતી નથી, તને કહું છું ઑફિસર ! (લોખંડ ગોળી = આયર્નતત્ત્વવાળી ટૅબ્લેટ)
જોખમ ઘણું થાય છે રે, સાંભળ ઑફિસર !
 

આંખના પાટા ખોલ ! જો ને ઑફિસર !
બાળકો સામે જો, ઓ રે ઑફિસર ! 



----------6-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



એક દાયકા પછી / ઉમેશ સોલંકી

મમ્મી, તું આજે મને યાદ આવે છે
એવી યાદ આવે છે
કે આંખોને બસ આંસુ ફાવે છે.
તું મરી ત્યારે
ભીનાશ પણ અડકી નહોતી આંખને,
દુઃખ થયું નહોતું એવું તો સાવ નહીં કહું
થયું હતું, થોડુંઘણું
પણ પરંપરાવશ
સાચું કહું
તારા મર્યા પછી હું ખુશ હતો, બહુ ખુશ હતો
ખુશીમાં ને ખુશીમાં મેં મુંડન નહોતું કરાવ્યું
ઉત્તરાયણ પર ઘરમાં
મેં એકલાએ પતંગ ચગાવ્યા હતા
એવા પતંગ ચગાવ્યા હતા, એવા પતંગ ચગાવ્યા હતા
જાણે મારી યુવાનીને બાળપણ ફૂટી નીકળ્યું હતું
સમાજમાં ભલે રફેદફે થઈ ગયો
પણ ખુશ હતો
બહુ ખુશ હતો
કારણ
તારું મરણ
તારી લાંબ્બીલચ્ચ વેદનાનો છેડો હતો
મને યાદ છે
પથારી બની ગયેલા તારા મેદસ્વી શરીરને
હજારો માકણ વળગી પડેલા
ભારે થતા ગયેલા
એવા ભારે થયેલા
તું મરી ત્યારે, એ ચાલી પણ નહોતા શકતા
બોલ, પછી તારા મરણ પર કેવી રીતે રડું?
પણ મમ્મી,
તું આજે મને યાદ આવે છે
એવી યાદ આવે છે
કે આંખોને બસ આંસુ ફાવે છે.
તું હમેશા કહેતી
માંહ્યલો બધાનો સારો હોય
માણસ છોને સ્હેજ-વધારે ખારો હોય
પણ માણસ આજ માકણ બની ગયો છે
માંહ્યલાને ચૂસી રહ્યો છે
ચૂસી ચૂસીને ભારે થઈ ગયો છે
ભારે થઈને આગળ ધસી રહ્યો છે
ટોચ પર પહોંચી ગયો છે
જ્યાં જુઓ ત્યાં માકણ દેખાય છે
હેં મમ્મી, તું ખોટી પડી !
સાવ ખોટી પડી !
સાચું કહું છું
તું આજે મને યાદ આવે છે
એવી યાદ આવે છે
કે આંખોને બસ આંસુ જ ફાવે છે

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
તમે પણ તમારી રચના umeshgsolanki@gmail.com પર મોકલી શકો છો
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
પ્રતિભાવ જણાવશો !
----------------------------------------------------------------------------------------------------------